ပန်းရနံ့တွေ မရှိတော့တဲ့ တစ်ညတာကို ကျွန်မဘယ်လို
ဖြတ်သန်းရပါ့မလဲ ။ မြင်နေရသမျှက ကျွန်မအတွက်တော့ မွန်းကြပ်စရာတွေအပြည့်နဲ့လေ ။
" လရောင် လာလေ "
သူတို့နဲ့ ခပ်ခွါခွါပဲ ရပ်နေတဲ့ ကျွန်မကို
ပန်းအိက ဆွဲခေါ်တယ် ။ မလိုက်ချင်လိုက်ချင်နဲ့ ပါလာရပြီး ဝိုင်းဖွဲ့ထားတဲ့ ကြမ်းပြင်မှာ
ထိုင်လိုက်ရတယ် ။
" ငါတို့ အစကတော့ ပုလင်းထောင်မလို့ပဲ
၊ ဒါပေမယ့် အန်တီမော်ကိုရော ကာရန့်ကိုရော အားနာလို့ မလုပ်တော့ဘူး "
" လူလိုတော့ သိတတ်သေးသားပဲ "
" နင်ကလည်း ငါ့ကိုဆို ပြောဖို့ချည်းပဲ
"
ဇေယျာက မျက်နှာကို ရှုံ့ပြီး အအေးဗူးကို
ကောက်ဖွင့်တယ် ။ ကျွန်မကတော့ စကားဝိုင်းနဲ့ မသက်ဆိုင်သလို ခပ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ နေမိတယ် ။
တကယ်လည်း မသက်ဆိုင်ပါဘူးလေ ၊ သူတို့ ပြောနေကြတာက ကျန်ရှိနေတဲ့ တက္ကသိုလ်နောက်ဆုံးနှစ်ကို
ဘယ်လိုတွေ ဖြတ်သန်းကြမလဲ ဆိုတာပဲဟာကို ။
" ဒေါက် ဒေါက် "
တံခါးခေါက်သံလို ပါးစပ်ကနေ အသံထွက်လိုက်တာဟာ
ကာရန်ဖြစ်နေမှန်း ကျွန်မကတော့ သိနေပြီးသား ။ ကာရန်က လက်ထဲမှာ မုန့်တွေ တပွေ့တပိုက်နဲ့
အထဲကို ဝင်လာတယ် ။
" အသံကြားနေသေးလို့လေ အိပ်တော့ မအိပ်သေးဘူးထင်လို့
မုန့်လာပို့တာ "
" အားနာစရာဗျာ "
" အားနာစရာဆိုပြီး နင်က အရင်ထ သိလား
"
အဖွဲ့ရဲ့ ကြောင်နဲ့ကြွက် လေပြေနဲ့ ဇေယျာကတော့
သူတို့ ထုံးစံအတိုင်း တကျက်ကျက် ။
" ကာရန်ပါ လာထိုင်လိုက်ပါလား ၊ စကားပြောရတာပေါ့
"
" မဟုတ် … "
" လာပါ ကာရန်ရဲ့၊ လေပြေတို့က ခင်ချင်လို့ပါ
"
လေပြေက ထိုင်နေရာကနေ ထပြီး တကူးတက ကာရန်ကို
ဆွဲခေါ်လာတယ် ။ ကာရန်က ကျွန်မကို ဖျက်ခနဲ လှမ်းကြည့်တော့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေက
ခဏတာ ဆက်သွယ်မိသွားကြတယ် ။
" လရောင်က ပေါင်းရခက်တယ် မဟုတ်လား ကာရန်
"
တစ်ချိန်လုံး တိတ်နေခဲ့တဲ့ အဉ္ဇလီ့ဆီက အသံထွက်လာတယ်
။ လေပြေနဲ့ ပန်းအိရဲ့ ကြားမှာ ညပ်နေရှာတဲ့ ကာရန်က ပြုံးတယ် ။
" ပေါင်းရခက်တယ်လို့တော့ မဟုတ်ပေမယ့်
သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖို့တော့ အတော် ရုန်းကန်လိုက်ရတယ် "
" ရောင်က အဲ့လိုပဲ ၊ လီတောင် သူ ဆိုးတာကို
တော်တော်သည်းခံပြီးမှ သူငယ်ချင်းဖြစ်လို့ရခဲ့တာ "
အဉ္ဇလီက ကျွန်မနဲ့ ပက်သတ်ရင် ကျွန်မအကြောင်းကို
သူ့လောက် ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားတာ ။ အဲ့လို ဖြစ်အောင်လည်း ကျွန်မပဲ လမ်းတွေ
ဖွင့်ပေးမိတယ် ထင်ပါရဲ့ ။
" ဒါပေမယ့် အစပိုင်းမှာတော့ လရောင်က
သည်းခံခဲ့ရမယ် ထင်တယ်နော် "
" ကာရန်က လိုက်စနေတာကို "
ဒီညအတွက် ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးစကားက ကာရန့်ကို
ပေးတဲ့ တုံ့ပြန်ချက်ပဲ ဖြစ်လို့နေတယ် ။ ရယ်သံခပ်သဲ့သဲ့ထွက်လာပြီး စကားဝိုင်းက စိုစိုပြေပြေကလေး
ပြန်ဖြစ်လာရတယ် ။
" ဒေါသအိုးက ထမရိုက်ဘူးလား ၊ ဇေယျာဆို
ထုခံရတာ ခဏခဏ "
" လူရိုက်တတ်မယ် မထင်ထားတာကို
"
" ပြောရင်းနဲ့တောင် ကျောတွေ အောင့်လာသလိုပဲ
"
ကျွန်မ ဘေးမှာ ထိုင်တဲ့ ဇေယျာက သူ့ကျောသူ
ပြန်စမ်းတော့ လက်က အကျင့်ပါပြီး သူ့ကို ရိုက်မိပြန်တယ် ။
" အဆုတ်ကွာမယ် လိပ်ခွံခေါင်းရဲ့
"
" နင်က သေမလို့ လိုက်စနေတာလား
"
" သေတော့ မသေချင်ပါဘူးဟာ ၊ ငါတို့ သူငယ်ချင်းကို
ပြန်ခေါ်ချင်ရုံပါ "
ဇေယျာ့ရဲ့ ခပ်နွမ်းနွမ်းအပြုံးကြောင့် တစ်ဝိုင်းလုံး
တဒင်္ဂလောက် တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ် ။ သူတို့ အမြင်မှာတော့ ကျွန်မက စွန့်ပစ်ခဲ့သူပဲလေ ။
" ဒါနဲ့ ကာရန်က တစ်ယောက်တည်း နေတာလား
"
" မဟုတ်ပါဘူး ၊ အရင်ကတော့ အိမ်က သရဲရယ်
ကာရန်ရယ် နေတာ ။ အခုတော့ သုံးယောက်လေ လရောင်ပါ ပါလာပြီ "
ရယ်သံတွေ ပြန်ရောက်လာပြီး နေရခက်တဲ့ အခြေအနေကို
ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တာပဲ ။ ကာရန့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ် ထင်ပါရဲ့ ။
" သရဲခြောက်တာလား အမလေး "
" မဟောက်ရင်တော့ မခြောက်ပါဘူး
"
" အဲဒါဆို ပန်းအိတော့ ဂုတ်ချိုးခံရတော့မှာပဲ
"
" သော်ဇင် သေနာ "
ခြုံကြည့်မယ်ဆို ကျွန်မ ပိုင်ခဲ့တဲ့ ဘဝက
ဒီလို သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းနဲ့ ပျော်စရာ ကောင်းလှပါတယ် ။ ဒါပေမယ့် အခုပိုင်နေတာကလည်း
တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းပြီး ပျော်စရာတွေ ယူဆောင်လာပေးတဲ့ မိန်းကလေးရဲ့အနားမှာ ရှိနေရတဲ့ ဘဝလေ
။ အလဲအထပ်လို့ သတ်မှတ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် တန်ပါတယ်လို့ တွေးမိတဲ့အထိပဲ ။
တဖြေးဖြေး ညနက်လာတဲ့အထိ သူတို့ရဲ့စကားဝိုင်းက
မပြီးနိုင်သေးတော့ ကာရန်ခမြာလည်း မပြန်ရရှာဘူး ။ ကာရန်ချိုရဲ့ လိုက်လျောညီထွေ နေနိုင်မှုကိုလည်း
ကျွန်မတော့ တကယ် လက်ဖျားခါမိပါရဲ့ ။
" ကဲ အဲဒါဆိုလည်း အိပ်ကြမယ်လေ ၊ မနက်ကျရင်လည်း
အပြင်ထွက်ကြဦးမှာဆိုတော့ စောစောလေးထွက်ရအောင် ။ ဪ ကာရန်လည်း အားရင် ကျွန်မတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါလား
"
" ကာရန် မလိုက်တော့ပါဘူး ၊ ကျောင်းဖွင့်ရက်ဆိုတော့
ကလေးတွေ ကြိုဖို့ပို့ဖို့ ရှိသေးလို့လေ ။ လွတ်လွတ်လပ်လပ်သွားကြနော် "
" စိတ်မကောင်းပေမယ့် လက်ခံရမှာပါပဲ
၊ ဒါပေမယ့် အားတဲ့နေ့ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် လိုက်ရမှာနော် "
" ဟုတ်ပါပြီ ကာရန် အားရင် လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်
"
သူတို့ စကားဝိုင်းက သိမ်းသွားပေမယ့် စကားတွေကတော့
သိမ်းသွားတာ မဟုတ်သေးဘူး တစ်ယောက်တစ်ခွန်းနဲ့ အသံထွက်နေတုန်းပဲ ။ နေရာတွေ ချပေးနေရင်းနဲ့
အရင်ကလည်း ခရီးတစ်ခုခုထွက်ဖြစ်ရင် ကျွန်မကပဲ အကုန် စီစဉ်ပေးခဲ့တာကို သတိရသွားတယ် ။
" လရောင် ဘယ်လဲ "
စောင်တွေ ခေါင်းအုံးတွေ ယူပေးပြီးသွားတော့
ကျွန်မကတော့ စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ကာရန့်ဆီ သွားဖို့ ပြင်တော့ ပန်းအိက လှမ်းဆွဲတယ် ။
" ငါ ကာရန်နဲ့ အိပ်မှာ "
" ဟာ ဒီမှာ သူငယ်ချင်းတွေ အကုန်ရှိနေတာကို
၊ ဘာလို့ သွားဦးမှာလဲ "
ပန်းအိရဲ့ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးပြီး အပြင်ကို
ထွက်လာခဲ့တယ် ။ အဲဒီနောက်တော့ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဟန့်တားသံကိုမှ မကြားရတော့ဘူး ။ သူတို့ တားလို့
မရတော့မှန်းလည်း သိသွားလောက်ပါပြီ ။
ဆိုင်အပြင်ကို ထွက်လာတော့ ခုံတန်းပေါ်မှာ
ထိုင်နေတဲ့ ကာရန့်ကို တွေ့ရတယ် ။ လပြည့်ခါနီးဖြစ်တာကြောင့် ညရဲ့ ကောင်းကင်မှာ တစ်ခြမ်းပဲ့နေတဲ့
လခြမ်းကွေးကို မြင်နေရတယ် ။
" မအိပ်သေးဘူးလား "
လေပြေညှင်းသွဲ့သွဲ့က ကျွန်မရဲ့ နားရွက်ဖျားတွေကို
တိုးဝှေ့ကျီဆယ်သွားကြတယ် ။ ကာရန်က ကျွန်မကို မော့ကြည့်ပြီး သူ့ဘေးက နေရာလွတ်ကို လက်နဲ့
ပုတ်ပြီး ထိုင်ဖို့ ခေါ်တယ် ။
" လရောင်ကို စောင့်နေတာ "
" မစောင့်လည်း ရပါတယ် ၊ မော်မော့်ဆီ
သွားလိုက်မှာပေါ့ "
" ဘာသွားလုပ်မှာလဲ ၊ ကာရန်နဲ့ အိပ်ပါဆို
"
" ကာရန့်ကို အနှောင့်အယှက်မပေးချင်လို့ပါ
"
" ရပါတယ် ၊ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်လို့
ခံစားရရင် ကုတင်ပေါ်က တွန်းချလိုက်မယ် "
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညရဲ့ လေပြေထဲ ရယ်သံတစ်ချို့
မျောပါသွားကြတယ် ။
" သူငယ်ချင်းတွေရော အိပ်သွားပြီလား
"
" တစ်ညလုံး အတင်းပြောကြမယ့် အခြေအနေမှာ
ရှိတယ် "
" အပေါ်ထပ်က သရဲကို လွှတ်ပေးလိုက်ရမလား
"
" ပန်းအိဖြူ အရင် မေ့လဲသွားလောက်တယ်
"
ကာရန်က ရယ်ရင်းနဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ် ။ ပန်းရနံ့တွေကလည်း
လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားကြသေးတယ် ။
" အန်တီမော်က မနက်ကျရင် ဧည့်သည်တွေ
မနက်စာစားဖို့ စောစောလာခဲ့မယ် ပြောတယ် ၊ ကာရန် ဖုန်းမကိုင်လို့တဲ့ "
" အာ ဖုန်းက အားကုန်နေတော့ အိတ်ထဲ ထည့်ထားတာ
အသံပါ ပိတ်ထားမိတာပဲ "
ဘောင်းဘီအိတ်ထဲက ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်ပေမယ့်
စက်ပါပိတ်သွားကြောင်း တွေ့ရတယ် ။ အားသွင်းကြိုးယူဖို့ဆို အထဲ ပြန်ဝင်ရမှာပဲ ။
" အားသွင်းကြိုး အပိုရှိလား ကာရန်
"
" ရှိမယ် ထင်တယ် ၊ အပေါ်ကျရင် ရှာပေးမယ်
"
လှေကားကနေ အိမ်ပေါ်ကို တက်လာတော့ အောက်ထပ်က
ရယ်သံတွေ ကြားနေရတုန်း ။ တကယ်မအိပ်ကြသေးဘူးပဲ ။
" ဒီမှာ အားသွင်းကြိုး ၊ ဘာမှ ပြင်ထားတာ
မရှိတော့ အခန်းတွေကလည်း မရှင်းရသေးဘူး ။ ကာရန်နဲ့ပဲ အိပ်လို့ ဖြစ်တယ် မဟုတ်လား
"
" ဖြစ်ပါတယ် ၊ ကျွန်မ အအိပ်မကြမ်းပါဘူး
"
" ကြမ်းရင်လည်း တွန်းချလိုက်မယ်လေ
"
" အဲဒါဆို အရင် အိပ်ပျော်မသွားစေနဲ့
"
ကာရန့်ရဲ့ ကုတင်က နှစ်ယောက် ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်းအိပ်လို့
ရလောက်တဲ့အထိကို ကျယ်တယ် ။ ကုတင်ပေါ် ထိုင်နေရင်း အားကုန်သွားတဲ့ ဖုန်းကို ပွင့်လာစေဖို့
အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသေးတယ် ။
" လရောင် သိလား "
" လရောင် ဘာကိုမှ ရှင်းပြပေးစရာမလိုပါဘူး
၊ ကာရန်နဲ့ဆို ဟန်ဆောင်မနေလည်း ဖြစ်တယ် "
လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကာရန်က လက်နှစ်ဖက်ကို
ခေါင်းအုံးအောက် ခုထားရင်း မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်နေတယ် ။ သူ့ဘေးမှာ ဝင်လှဲလိုက်တော့
ပန်းရနံ့တွေကို ရတယ် ။
" ကျွန်မ ဘာကိုမှ ဟန်ဆောင်မနေပါဘူး
"
" လရောင်ကို ကြည့်ရတာ လူက ဒီမှာရှိနေပေမယ့်
စိတ်ကတော့ အဝေးကြီးကို ရောက်နေသလိုပဲ "
သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချပြီး မျက်နှာကျက်ကို
အကြည့်လွှဲထားမိတယ် ။
" အဝေးကြီးရောက်နေပြီပဲ ထင်တာ …. သူတို့ကို
မြင်လိုက်ရမှ ကျွန်မ တစ်လှမ်းမှ မရွေ့ရသေးသလို ခံစားလိုက်ရတယ် "
" တစ်ခါတလေမှာ ထွက်ပြေးတယ်ဆိုတိုင်း
အဝေးကြီးကို ရောက်လာတာမျိုး မဟုတ်ဘူး ၊ အဲဒီမှာပဲ ရပ်နေရင်း ဖြစ်လာသမျှကို မတုန်လှုပ်ဘဲ
ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းတွေကို ရှာနေရမှာ "
" မသိရင် လူအကြီးကြီးကျနေတာပဲ ကာရန်ပြောတဲ့ပုံက
"
" ကာရန်က လူကြီးပဲလေ "
မျက်မှောင်ကျုံ့ပြီး သူ့ဘက်ကို လှည့်လိုက်တော့
ကျွန်မကို ငေးနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ခလုတ်တိုက်မိတယ် ။ အလဲလဲအပြိုပြိုပါပဲ ။
ဖျက်ခနဲ မှောင်ကျသွားတဲ့ တစ်ခဏမှာ အောက်ထပ်ကနေ
အလန့်တကြား အော်သံတွေ ကြားရတယ် ။
" ဟဲ့ မီးလုံး မီးလုံး "
" မီးပျက်ပါတယ်ဆို ဘယ်မီးလုံးက လင်းမလဲ
ဂေါက်သီးမရဲ့ "
" လရောင် ပေးခဲ့တဲ့ Emergency
light ရှိတယ်လို့ မသာရဲ့ "
" အဲဒါ ဘယ်မှာလဲလို့ "
" မသိဘူး ဘယ်နားထားမိမှန်း "
" အာ ဖုန်းမီး အရင်ဖွင့်ဟ ၊ ဖုန်းရော
ဖုန်း "
အောက်ထပ်က ကမ္ဘာပျက်နေတဲ့အသံတွေကို ငြိမ်ငြိမ်လေး
နားထောင်နေရင်း ကာရန်နဲ့ ကျွန်မ ပြိုင်တူရယ်ချလိုက်မိတယ် ။ အလင်းရောင်မရှိတဲ့ အမှောင်ထုထဲကို
ပြတင်းပေါက်ဆီကနေ လခြမ်းကွေးရဲ့ အလင်းသဲ့သဲ့က တိုးဝင်လာတယ် ။
ဘာကိုမှ ကောင်းကောင်းမမြင်ရပေမယ့် ကာရန့်ဘက်ကို
လှည့်ပြီး ငြိမ်နေမိတယ် ။ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခြမ်းစောင်းရင်း ကာရန့်ရဲ့ အသက်ရှူသံကို
နားစွင့်နေမိတယ် ။ တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ် ။ အသက်ရှူသံလေးကိုတောင် တွန့်တိုနေတာများလား ။
" နေရတာ အထီးကျန်တယ်လို့ ခံစားရဖူးလား
ကာရန် "
" တစ်ခါတလေပါ ၊ ဒါပေမယ့် မီးပျက်တဲ့အချိန်မှာတောင်
အတူရှိနေပေးမယ့် လူတစ်ယောက်ရှိနေတော့လည်း အရင်ကလို အထီးကျန်စရာ ကောင်းတဲ့ ညတော့ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့
"
မမြင်ရတဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာတောင် မျက်တောင်တွေ
ခတ်လိုက်မိတာ ဘယ်နှခါလောက်မှန်း မသိတော့ဘူး ။ စနေတယ်ဆိုတာ သိပေမယ့် ဒီတစ်ခါကိုတော့
စနောက်နေရုံ မဖြစ်လိုက်စေချင်ဘူး ။
" ဟေးးးး မီးပြန်လာပြီ "
" ငါပြောသားပဲ ပျက်လည်း ခဏပါဆို
"
အောက်ထပ်ဆီက ကြားနေရတဲ့ အသံတွေက ကျွန်မရဲ့
နားထဲကို ပလုံးပထွေးအနေနဲ့ပဲ ဝင်ရောက်လာနိုင်တော့တယ် ။ ပြန်လင်းလာတဲ့ အခန်းရဲ့ ညအိပ်မီးရောင်အောက်မှာ
မြင်နေရတာက ကာရန်ချိုရဲ့ မျက်ဝန်း ကြည်ကြည်လေးတွေ ။ ပြီးတော့ ပြုံးနေတာ ။
" အရင်ကဆို ကာရန် ညနက်တဲ့အထိ အောက်ထပ်ကနေ
ဘာသံကြားရမလဲလို့ နားစွင့်နေခဲ့ဖူးတယ် ၊ လရောင် ဘာတွေ လုပ်နေမလဲဆိုတာကို သိချင်လို့လေ
။ ဒါပေမယ့် ခြေသံတောင်မှ မကြားရဘူး "
တဖြေးဖြေးနဲ့ ကြိမ်နှုန်းတွေ မြင့်တက်လာတဲ့
နှလုံးခုန်နှုန်းတွေရဲ့ အကြောင်းကို သိနေလို့ အသက်အောင့်ထားမိပေမယ့် အဲဒါကလည်း တားဆီးရာ
မရောက်မှန်းတော့ သိပါရဲ့ ။
ကာရန်က အရှေ့ကို တိုးလာတဲ့အချိန် နောက်ကို
ဆုတ်မိဖို့ နေနေသာသာ ဝင်လေထွက်လေတွေ ကမောက်ကမမဖြစ်အောင်ပဲ ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းနေရတာ ။
ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆွဲယူလိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့
အသိစိတ်အပြည့်အဝရှိနေပေမယ့် မရုန်းလိုက်မိဘူး ။
" Good night လရောင် "
ငယ်ငယ်က အိပ်မပျော်ရင် ဝက်ဝံရုပ်ကလေးကို ပိုက်ပြီး အိပ်ဖို့ကြိုးစားသလိုမျိုး ကာရန်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လို့ မျက်လွှာတွေကို မှိတ်ချသွားတယ် ။ မနက်မိုးလင်းလို့ စိတ်တွေလွတ်ပြီး နိုးလာရရင်တောင် ကျွန်မ အလွန်မဟုတ်ဘူး ထင်ပါရဲ့ ။